
Halklar bir arada yaşadıkça öfke diner, kardeşlik yeşerir diyen bir insanın dinmek istemeyen ümitlerinin, canlı gözlerinin, atan kalbinin, düşünen ve üreten beyninin, beyaz bir bereye sarmalanmış boş bir kafaya doldurulan kuru sıkı bir öfke yüzünden sonlanacağı kimin aklına gelirdi ki...