Acı

1-

Yine başladı

Duyuyorum.

Çığlıklar,

Sessizden tize doğru

Çoğalıyor.

Bir hiçliğe yitip gitmeye yazan isyan,

Kaskatı bir bedene bürünüyor

Ve niceliği nitelik kazanıyor...

2-

Kan kokularına sarılıp

Buram buram içlerine çeken,

İçi acıyan, canı yanan

Analar, babalar...

Oğullarının son kokusu

Kan ve ölüm kokusu:

Artık yok’un

Dün Var’ken şimdi Yok’un

O hazin kokusu

...

Ve feryatlar...

Ve figanlar...

3-

Çok “şey”leri olan birilerinin oğlu Boston’a “medeniyet” öğrenmeye gitmişken

- Sanki medeniyet ülke değişince öğrenilebilecek şeymiş gibi-

Ölüm yine, ilk önce

Hiç bir “şey”sizi buluyor.

İnsanın yüzyıllardır bitmek bilmeyen hırsı,

İntikam dürtüsü,

Avucundaki her şeyi tek yavrusu olanları

Şimdi bir de yavrusuz,

Kimsesiz bırakıyor...