İstanbul'dan insan manzaları

Bir Cumartesi akşam üstü, açık, püfürdeyen bir hava

Olay mekanımız: Galatasaray Lisesi'nin yakınlarında popüler bir kafe

Kafeye doğru el ele tutuşmuş bir çift yürüyor.
Kalabalığı görüp sinir olan kız:
-Neden burası bu kadar kalabalık, çözemedim....? diyor.
Sevgilisi "Ben de" diyerek onaylıyor.

Sanıyorum ki, bu kafeyi sevmiyorlar ve başka bir yere gidiyorlar.

Kaldırıp kafamı kitabımdan, arkalarından bakıyorum.
Ne tarafa doğru gidecekler diye.
Aynı kafede iki arka masama oturuveriyorlar!

Düşünüyorum:

Meğer onlar da bu kafeye gelmişler ama neden diğerlerinin de geldiğini çözemiyorlar...?

Acaba siz neden geldiyseniz, diğerleri de aynı veya yakın sebeplerden gelmiş olabilir mi?

İnsan, kendi tercihlerinin hep müstesna olmasını isteyen midir aslında?

...

Aynı gün, geceyarısı,

Gece klüplerinin kapısından içeri alınma şerefine nail olabilmek adına

"Zengin" İstanbul'luların saatlerce sivri topuklar üzerinde bekleyebildikleri bir semt,

Kuruçeşme...

Olay mekanımız ise çevre "zengin"liklerinden bağımsız: Sarıyer-Taksim otobüsü.

Temiz olmayan bedenler küresel ısınmanın sıcağıyla birleştiğinden, ağır bir ter kokusu hakim otobüse.
Su sabun deodorant hep bir şeytan üçgeni ya insanımıza...

Ama şanslıyız, otobüsümüz konforlu, klimalı.
Trafiği de görünce şoförümüz, cömertçe açıyor klimayı.
Ve ağır koku hafifliyor soğukla...

Arkamda oturan kadın sinirle bağırıyor:
"Şoför Bey, klimayı kapatır mısınız???"

Durağa geliyoruz, otobüs iyice kalabalıklaşıyor.

Ve kapatın diyen kadının tek sesine karşı, bir sürü yolcunun sesi yükselmeye başlıyor
"Şoför Bey klimayı açar mısınız??" -
"Yaz günü sıcakta klima mı kapatılırmış" -
"Açın lütfen"

Şoför  kızıyor.
Öyle ya, yola mı baksın, akbil basanlara mı, yoksa klimayı mı ayarlasın...

"Karar verin artık" diyor. "Açalım mı, kapayalım mı?"

Arkadaki sinirli tek sesin sesi, diğer seslere karşı yine yükseliyor:
"Klimadan rahatsız olanlar olabilir. Bencil olmayın. Klimayı kapatın."

Düşünüyorum:

Aynı toplu taşıma aracında bir çok sese karşı tekken, nasıl diğerlerini bencillikle suçlayabilir bir insan?

Sesinin tekliğini gerçekten fark etmez mi yoksa kendi gibi üşüyen ama sesini yükseltemediğini düşündüğü birileriyle sanal bir empati kurduğunu mu zanneder?