Siyah Kuğu

Çürük Elma

İnsanlar gelip

İnsanlar gidiyorlar...

Birbirlerinin hayatından, kurumlardan, sıfatlardan

Hayalet misali,

Gelip, yerleşip, sonra gidiyorlar...

Kimi hızlı, kimi yavaş...

 

Gökten (g)üç elma düşmeye fırsat bile bulamaz oldu artık başlarımıza

Hikayelerimizin (f)ani “son”larında...

Bugün kral olmak biryerlerde, yarın koca sıfırı olmak kurulu düzenin,

Artık sıradan bir olay, kaybolan en detaylarda...

 

Üzücü ama alışılabilir herşeye alışılabildiği gibi,

Gittiğinde doldurulacak boşluğunun sadece

Olgunlaşamadan çürümüş bir elmanın sona kalan sağlam çekirdeği kadar olduğunu bilmek

Kendini altın halka sanmaktayken aslında en çürük halka olduğunu farketmek

Ve sen ağlarken içten içe, kısılarak gülen gözleri görmek

Cüce...

Bazense kendimi tam bir minik cüce gibi hissettiğim oluyor
Devler dev sesleriyle sadece benim görebildiğim parmaklıklar ardından
Tükürüklerini savurarak üzerime
"Daha çok" para kazanmalı,
"Daha çok" hırslı olmalı,
Kuyusunu kazmalı ama gerektiğinde  yüzüne de gülmeli
diye bağrışıyorlar...

Ve ben bu kez de, devlerle dev
olamıyorum...

Dev...

Bazen kendimi bir dev gibi hissediyorum etrafını minik hırslı cüceler sarmış,
"Maddiyat" adasına düşmüşüm şans bu ya, dev kalbimle, cücelerin kulağına eğilerek

Ruhu tutsak etmeyip bu tek hayatın her anını dolu dizgin yaşamanın yollarını bulmalı
hayat denilen şey para için hapsolmak ya da
birşeylere yetişmenin stresinden hastalanmak olmamalı diye fısıldamaya çalışıyorum...

Kulağına eğilerek söylüyorum sadece "iç"lerinden bana samimi bakanlara çünkü
Dev sesimle bağırmaya bunları hala o adada, benim de cesaretim yok.

Cücelerle cüce,
Olamıyorum....