Yetişmek ya da yetişmemek

Yetişmeye çalışıyoruz sürekli bir yerlere,bir şeylere... Dolmuşa, servise, işe, eve..

"En" başarılı öğrenciye, "en" çok para kazanan direktöre, "en" çapkının elde ettiği kadınların sayısına...

Öyle bir alışkanlık oldu ki bizde "yetişmek" artık, eğlenmeye giderken bile koşuşturur olduk stresle...

Az önce karar verip heyecanla ve hevesle, az sonra nereye, ne amaçla gittiğini tamamen unutan alzheimer'ın pençesinden kurtulamamış hastalar gibiyiz hepimiz.

Koşuşturuyoruz kalabalık içinde, koskoca kalabalığın gölgesindeki karanlıkta önümüzü görmeden...

Önümüzü görmeyi sağlayacak ışığı bile yanımıza alacak vaktimiz yok çünkü bizim!

Veya yetişemezsek neyi kaçıracağımızı, neyin neyimizden ne kadar eksileceğini bile sorgulamaya...

Sadece yetişmeye çalışıyoruz...

Düşünmeden...