Yel'iz...

Eften püften sorunlarımız 'yel' gibi eser geçer
Yeliz'in sorununun yanında...

'Ölüm!' işte, tüm kağıtlar arasından onu bulan...

Gerçek, bildiğimiz (ya da hiç bilemediğimiz (?) )'Ölüm'...

Yaş: yaşıt,yirmisekiz
Ve daha 6 yıl önceydi beraber çimlere uzanarak okulda konser dinlemelerimiz,
Cuma çıkışlarındaki Taksim gezmelerimiz, Bebek kapısında okulun, balık ekmek keyiflerimiz...

4 yıldır ise aynı acılı ameliyatlar, aynı son nedir bilmez tedaviler
Ve daha kötüsü o sürekli 'aynı, monoton ' ümit,
Bittikçe bitiren, bitirdikçe yeniden başlayan!

Ümit, ucunda yaktığı  bir 'Hayat'
Yanıp biterse 'Hayat', sıradaki 'Ölüm'

'Ölüm' denilen bilinmez, bilinmez ise ürkütücüdür  'yaşamak isteyene'...

Aynı 'Ölüm'  artık yaşamak istemeyip de cesareti tam olana bir 'kurtuluş' olsa da...

Meğer ne tatlıymış hayat değil mi?
Yaşamak isterken ve ucundaki ölümü bu kadar da az ötende hissettiğinde,
hayret!

Hepimiz yakınız belki ölüme ama,
Hangimiz düşünüyoruz ki en mutlu dakikalarımızda ölümü?
Hatta öyle zor bir karar ki,
En mutsuz dakikalarımızda bile yiğitçe diyemiyoruz kendi kendimize sessizce bile,
'Ölürüm daha iyi be' diye!

O, geçen hafta, bilmem kaçıncı ameliyatından çıktığında yine ölüme çok yaklaşmıştı...
Sol tarafı - ki önemli bir tarafıydı onun için-
Tamamen uyuşmuşken bitmişti ameliyatı!
Ve artık yeniden bir  ümidi vardı,
Ur'suz bir beyinle geçirmek hayatının kalan yıllarını...

Ve sevgilisiz geçirdiği bu yıllar kadar en azından
Ursuz ve arsız geçirecek yılları olmalıydı

Elinde kullanabilecek jokeri olmalıydı bu haybeye geçen yıllar için kullanabileceği,
Her sevgilisiz kalmış kadın gibi!

Tek isteğimiz şimdi, son 4 yıldır olduğu gibi...
Jokeri bulabilmek o sanki inadına karılmış kağıtlar arasından
Ve tutuşturmak ellerine hızla, o ümitle parlayan gözlerine bakarak....