Haskiya

Oturduğum apartmanın iki solundaydı  bakkal dükkanı Haskiya'nın

Ve bakkalların süpermarketlere henüz yenik düşmediği yıllardı...

İlkokula giderdim beyaz yakam ve siyah önlüğümle

Beyaz yakasının düğmeleri zor iliklerinden geçer, önlük bir tenefüste tozlanırdı koşuştururken bahçede...

Akşamüstleri Haskiya Amca'ya veresiye yazdırarak aldığım çukulatalı gofret, o gün için okulun paydos etme vaktinin geldiğinin işaretiydi.

Mutlaka neşeyle takılırdı bana, bazen değişik Türkçesini anlamasam da gülümserdim suratına...

Annemlere selamını göndermeyi benimle, asla eksik etmezdi

Aileden biri gibiydi artık emektar bakkalımız Haskiya ...

Oradan taşındıktan 3 sene sonra  yine yolda karşılaştığımızda öğrendik artık bakkallığın parlamadığını ve onun da devrederek dükkanını bir başkasına, emekliye ayrıldığını

Takmıştı eşini koluna geziyordu her gün,  yıllarca emek verdikten sonra artık çalışmamanın mutluluğuyla

Yıllar sonra evlenip tekrar yerleştiğimde çocukluğumdaki o eve

Hüzünlüydü anlatmak eşime, "bak burada Haskiya Amca vardı, tam işini bilir bir bakkaldı

Sonrakiler hiç onun gibi olamadı" diye...